صبرکن تا، حوالی پاییز بیایی!
آنجا که باران،
نگاه‌مان را خواستنی‌تر می‌کند.

تو برایم بخند که
پروانه‌های مهرباخته‌ی دلم
تا اوج آرامش پر بزنند و
میان شیرینی لبخندت
خوش بنشینند.

صدایت را به بندبند دلم گره می‌زنم،
هر نفس که در خیالم می‌پیچد،
سکوت تلخ تنهایم را درهم می‌شکند.